Donderdag 22 Oktober 2009
Mijn broer is tegenveiligheid.nl. Ik ben tegen de schijnwereld. Ik denk dat ik het overgrote deel van mijn leven leef in The Matrix. Ik kan ieder moment Keanu Reeves tegenkomen. Goed moment om hem uit te leggen dat hij, Neo, niet the one is, maar dat ik dat ben.
Ik, Simon steengruis, verlos de aarde. Ken je me niet? Bid of mediteer eens diep en maak contact met me. Ik ben God. Jezus is mijn zoon, Mohammed reciteerde mijn woorden en Mozes leidde ik door de woestijn. Welke woestijn? Who cares! Laten we het over mij hebben. Laat me even rappen over mij. Maar genoeg over mij.
Jongens, meisjes, Goden in uw eigen werelden. Luister! En vrees! This isn't your wake up call. Ik sus u en wees tevreden.
De wereld zit vol gevaren. Modaal inkomen in Nederland is 36.000 euro en als je deze site bezoekt en nog steeds dit artikel leest, vrees ik dat je boven modaal bent en dus nog meer centjes gaat verdienen. Dat is mooi, want die centen heb je hard nodig. Waarvoor? Alle oplossingen te kopen voor alle problemen die je hebt.
Je slaapt slecht, bent te zwaar of juist te licht, zit niet altijd lekker in je vel, vraagt je wel eens af wat je met je leven aan moet. Je kan zomaar verkracht worden, of nog erger: getraumatiseerd. Vergis je niet. Of misschien ben je wel geboren met een stoornis. Een stoornis! Hoor je me! Dat je bijvoorbeeld doof bent, en onbegrepen. Of autistisch, hoogsensitief, van nature zwaarmoedig en verslavingsgevoelig.
De liefde is verraderlijk. Je kan gedumpt worden en zie dat maar eens te overleven. Bovendien bestaat de ware liefde niet: ieder mens is gemaakt om zijn eigen behoeftes na te jagen. Mannen zijn varkens. Vrouwen willen van mannen hun hond maken. Een beftekkel, een bouffier of een schoothondje.
Mensen zijn sowieso niet te vertrouwen. Komen hun afspraken niet na en zijn onberekenbaar, daar ben je zelf het levende voorbeeld van. Maar dat hoeft niemand verder te weten! Zwaktes camoufleer je met make-up, cynisme en cocaine. Je kan zomaar gekwetst worden. En je leeft maar een keer!
Spaar die centen bij mekaar. Wees niet te snel tevree. Werk hard en draaf illusies, pardon, dromen achterna alsof het je lieve leed is. Bol.com bezorgt alles thuis, dus dat scheelt.
Ja! Ik ben niet alleen God. Jij bent ook God! Als je wil, kan je alles. Alles bereiken. Het is een kwestie van geloven in jezelf. En als jij jouw levensdoelen bereikt, verdien je het aanzien wat je toebehoort en mag het druiven snoepen beginnen. Een harem van mooie mannen, of vrouwen, of allebei, ligt voor je klaar!!
Wantrouw alles! Geloof in jezelf! Je kan het! Na jou de zondvloed!! Alles moet kunnen!! Je leeft maar een keer!!
En je gaat nooit dood. Ook dat niet.
Woensdag 09 September 2009
Roepen! Schreeuwen! Ik ben het eens of oneens of heb ook een mening en wil gezien worden. Ik werk voor de krant, ben journalist, jij wil ook iets zeggen en als je dat leuk doet dan yeah yeah kunnen we partyen.
Het gaat bijvoorbeeld helemaal de verkeerde kant op met de jeugd. Ik bedoel, porno, seksueel geweld, overgewicht, zelfvertrouwen, egocentrisch, overschreeuwerig, ongeinteresseerd, doof, alcoholverslaafd en verwend. En ik wil dat probleem aankaarten, een van die problemen in ieder geval. Of anders, ik wil een oplossing aandragen. Ik heb een oplossing. Dus kom ik met een campagne, speciaal ontwikkelde lesstof om scholieren meer zelfbewust te maken of om ze op positieve manier kennis te laten maken met HIV/AIDS en bosnegers in Pakistan en hoe zij het leven zien en hun horizon te verbreden (van de jeugd in Nederland, bedoel ik). Ik ben heel goed in vlot praten, heb de slogan voor op de poster al bedacht en een hip-geklede twintiger met bewustgescheurde spijkerbroek designer gevonden om de boodschap in elkaar te stylen.
En die boodschap ja, die boodschap is Heel Belangrijk. En om ervoor te zorgen dat het de aandacht krijgt die het verdient, maak ik duidelijk dat het Probleem heel Groot is. En iedereen moet naar mijn beste bedoelingen luisteren, ik ben te vertrouwen, als iedereen nou gewoon eens deed wat ik zei godver. En zo vullen we bushokjes vol pubers met angstige blikken, ik roep maar wat, goedbedoelde en helder geformuleerde volzinnen. Jaaaa! Luister nou eens even! Kinderen worden HEEL DIK! En verkrachten elkaar of worden bij de vleet aangerand, luisteren dag en nacht naar hun iPod en worden hartstikke doof en dat leidt tot sociaal isolement zelfmoord nazorg psychische klachten bij vrienden en familie hoge rekeningen hogere belastingen slechte concurrentiepositie van de EU armoe teloorgang van onze rijkdom. Voor je het weet lopen we erbij zoals die negerkinderen in Afrika en.. ja! Dat is ook heel erg! Daar moeten we nu ook allemaal direct iets aan doen.
En het is allemaal heel makkelijk. Maak 1 euro over, zet je handtekening onder een digitale petitie - als iedereen dat doet is de armoede uit de wereld!
Ik draaf door. Want ik heb besloten 1 probleem aan te pakken, bescheiden als ik ben, en daarvoor heb ik een oplossing. Iets met horizonverbreding en pakistaanse bosnegers ('die trouwens een hele pure en eigenlijke kijk op het leven hebben'). Ik ben zo'n goeie jongen, ik heb er zelfs een stichting voor opgericht, een pot met subsidie weten te regelen en geef een paar honderdduizend euro uit aan reclame voor een lespakket en de landelijke distributie van die dingen. Die gladgestreken duurgedrukte pakketjes worden -nog in het plastic- linea recta in de prullenbak geflikkerd, of op de hoop andere pakketjes over het belang van sporten, seksueel misbruik onder minder welgearticuleerden en burn-outs onder kleuters. Want de leraar heeft het veel te druk met de boel bij elkaar te houden dan om eens aandachtig die pakketjes te bestuderen die een of andere goedbedoelde stichting over ze uitstort.
De slotsom is lelijk. De stichting heeft z'n werk gedaan, aan hun zal het niet gelegen hebben. De overheid wast hun handen in onschuld: ze hebben honderdduizenden euro's geïnvesteerd. De leraar moet prioriteiten stellen. De puber wordt gek en grijpt naar de fles. De maatschappij weet inmiddels hoe het zit: pubers zijn dik, aangerand, doof, onzeker, agressief, verwend en moorddadig. En iedereen doet z'n best voor ze, maar nog gaat met fiets en al de sloot in, hele meutes van die bengels tegelijk. De media hebben ook hun werk gedaan: zij hebben het probleem de aandacht gegeven die het verdiend. Heeft het verschil gemaakt? Zijn mensen in actie gekomen? Niet genoeg in ieder geval.
En nog steeds begrijpt niemand ene snars van die bosneger in Pakistan, die zich (denk ik) inmiddels ook behoorlijk verneukt voelt. Zitten er überhaupt bosnegers in Pakistan? Maakt dat iets uit?
Wat een drukte. Wat een waarheden en wat een gelul. Kan iedereen niet gewoon af en toe even zijn bek houden? Verplicht een dag stilte. Een dag stilte in de week. Gewoon om je even te bezinnen, je mobiel uit te zetten, het internet idem, en gewoon eens om je heen kijken: hoe gaat het met de mensen om me heen? Hoe gaat het met mezelf? Ben ik tevreden? Kunnen we voor mijn part zondag voor nemen.
Verplicht niks doen, is ook goed voor de creativiteit. Ik predik stilte. Ik ga er geen stichting voor oprichten. Het lespakket hoeft ook niet gemaakt te worden. Hou! Gewoon! Even! Je! Muil! Allemaal. Bedankt. :)
Verdulleme, het is niet voor niks dat ik zo weinig schrijf op dit weblog.
Woensdag 15 Juli 2009
Jehova's getuigen, deur-tot-deur-verkopers, internetproviders en SOS Kinderdorpen. Welke hoort óók in het rijtje? De laatste. Sinds een paar jaar groeit mijn aversie jegens hongerige en zieke kinderen in Kenia. Sorry. Dat komt door de mooi opgemaakte en goedgeklede meisjes die jullie problemen verkopen op het Stadhuisplein in Utrecht.
'Zou ik u iets mogen vragen?', flirt ze aan je.
Het heeft me enige tijd gekost, maar inmiddels ben ik er heel goed in geworden.
Regel 1 is oogcontact vermijden.
Regel 2 is geen twijfel tonen en nóóit excuses maken. Dat is een aanknopingspunt, vertel mij wat. Smeerlappen. Want binnen een paar seconden hebben ze je een schuldgevoel van hier tot ginder aangepraat ('de levens van deze kinderen hangen aan een zijde draadje. met een kleine bijdrage kan je hun leven redden. als je doorloopt heb je bloed aan je handen. nare schaamtevolle westerling, je verdient het om te sterven. prettige middag!'). En dan denk je, 'ach, die paar euro per maand..' en heb je een mooie lipgloss voor het meisje met de multomap mede mogelijk gemaakt. Geven voelt beter dan nemen. Bedankt. Maar tegenwoordig gaat het dus anders.
'Zou ik u iets mogen vragen?'
'Nee.' En geen moment vaart verminderen. Ik heb wel wat beters te doen. Een nieuwe dvd kopen bijvoorbeeld.
Na een paar maanden besloot ik mijn abonnement op SOS Kinderdorpen weer van de hand te doen en sindsdien heb ik veel post van de beste mensen mogen ontvangen. God, ik denk dat de kosten van de briefpost mijn kant op aardig uitbalanceert met de euro's die ik ze ooit eens heb gedoneerd. En dat scheur je dan allemaal door en hopla de papierbak in.
Vandaag werd ik opgebeld door een welbespraakte jongedame. Of ik een moment voor haar had. Jawel, want mijn moeder heeft me geleerd beleefd te zijn.
Waarom ik eerder geld aan hun heb overgemaakt. Dus ik leg haar uit hoe dat ging met die onweerstaanbare blik van die meisjes op het Stadhuisplein in Utrecht. Ze zegt dat ze dat vaker heeft gehoord. Dan volgt de onvermijdelijke verkoopstory. Iets met Keniase kinderen, 20 stuks (kleinschalig verkoopt goed, ik zie ze al voor me), aids of iets dergelijks. Ik luister niet echt. 'Bent u bereid nogmaals uw steun aan SOS Kinderdorpen te verlenen?'
Ik heb geoefend: 'Nee.' Geen twijfel.
Stilte. 'En mag ik vragen waarom niet?'
'Nee.' Geen twijfel tonen.
'Oh, dat is heel bijzonder. Dan wens ik u een prettige dag.'
Ik heb haar ten slotte nog even gevraagd of ze me niet meer van die post willen sturen. Ze drukte me op het hart dat ze me voortaan haar handgeschreven, zelfgepapiermachede liefdesbrieven die mij een korte weg naar een goed gevoel over mezelf konden bieden niet meer zal toesturen. Ze klonk verdrietig. Hoe kon iemand zo kil zijn? Wat een ijskoud hart. Waar gaat het heen, als niemand nog bereid is zijn steentje bij te dragen? Ik trooste haar, depte haar tranen en zei dat ik mezelf ook niet begreep.
Oh nee. Zo ging het helemaal niet.
Ik hing op. Met een schuldgevoel. Verdomme. Kutjehova's.
