Pakistaanse bosnegers en andere Kwesties van Belang

Woensdag 09 September 2009

Roepen! Schreeuwen! Ik ben het eens of oneens of heb ook een mening en wil gezien worden. Ik werk voor de krant, ben journalist, jij wil ook iets zeggen en als je dat leuk doet dan yeah yeah kunnen we partyen.

Het gaat bijvoorbeeld helemaal de verkeerde kant op met de jeugd. Ik bedoel, porno, seksueel geweld, overgewicht, zelfvertrouwen, egocentrisch, overschreeuwerig, ongeinteresseerd, doof, alcoholverslaafd en verwend. En ik wil dat probleem aankaarten, een van die problemen in ieder geval. Of anders, ik wil een oplossing aandragen. Ik heb een oplossing. Dus kom ik met een campagne, speciaal ontwikkelde lesstof om scholieren meer zelfbewust te maken of om ze op positieve manier kennis te laten maken met HIV/AIDS en bosnegers in Pakistan en hoe zij het leven zien en hun horizon te verbreden (van de jeugd in Nederland, bedoel ik). Ik ben heel goed in vlot praten, heb de slogan voor op de poster al bedacht en een hip-geklede twintiger met bewustgescheurde spijkerbroek designer gevonden om de boodschap in elkaar te stylen.

En die boodschap ja, die boodschap is Heel Belangrijk. En om ervoor te zorgen dat het de aandacht krijgt die het verdient, maak ik duidelijk dat het Probleem heel Groot is. En iedereen moet naar mijn beste bedoelingen luisteren, ik ben te vertrouwen, als iedereen nou gewoon eens deed wat ik zei godver. En zo vullen we bushokjes vol pubers met angstige blikken, ik roep maar wat, goedbedoelde en helder geformuleerde volzinnen. Jaaaa! Luister nou eens even! Kinderen worden HEEL DIK! En verkrachten elkaar of worden bij de vleet aangerand, luisteren dag en nacht naar hun iPod en worden hartstikke doof en dat leidt tot sociaal isolement zelfmoord nazorg psychische klachten bij vrienden en familie hoge rekeningen hogere belastingen slechte concurrentiepositie van de EU armoe teloorgang van onze rijkdom. Voor je het weet lopen we erbij zoals die negerkinderen in Afrika en.. ja! Dat is ook heel erg! Daar moeten we nu ook allemaal direct iets aan doen.

En het is allemaal heel makkelijk. Maak 1 euro over, zet je handtekening onder een digitale petitie - als iedereen dat doet is de armoede uit de wereld!

Ik draaf door. Want ik heb besloten 1 probleem aan te pakken, bescheiden als ik ben, en daarvoor heb ik een oplossing. Iets met horizonverbreding en pakistaanse bosnegers ('die trouwens een hele pure en eigenlijke kijk op het leven hebben'). Ik ben zo'n goeie jongen, ik heb er zelfs een stichting voor opgericht, een pot met subsidie weten te regelen en geef een paar honderdduizend euro uit aan reclame voor een lespakket en de landelijke distributie van die dingen. Die gladgestreken duurgedrukte pakketjes worden -nog in het plastic- linea recta in de prullenbak geflikkerd, of op de hoop andere pakketjes over het belang van sporten, seksueel misbruik onder minder welgearticuleerden en burn-outs onder kleuters. Want de leraar heeft het veel te druk met de boel bij elkaar te houden dan om eens aandachtig die pakketjes te bestuderen die een of andere goedbedoelde stichting over ze uitstort.

De slotsom is lelijk. De stichting heeft z'n werk gedaan, aan hun zal het niet gelegen hebben. De overheid wast hun handen in onschuld: ze hebben honderdduizenden euro's geïnvesteerd. De leraar moet prioriteiten stellen. De puber wordt gek en grijpt naar de fles. De maatschappij weet inmiddels hoe het zit: pubers zijn dik, aangerand, doof, onzeker, agressief, verwend en moorddadig. En iedereen doet z'n best voor ze, maar nog gaat met fiets en al de sloot in, hele meutes van die bengels tegelijk. De media hebben ook hun werk gedaan: zij hebben het probleem de aandacht gegeven die het verdiend. Heeft het verschil gemaakt? Zijn mensen in actie gekomen? Niet genoeg in ieder geval.

En nog steeds begrijpt niemand ene snars van die bosneger in Pakistan, die zich (denk ik) inmiddels ook behoorlijk verneukt voelt. Zitten er überhaupt bosnegers in Pakistan? Maakt dat iets uit?

Wat een drukte. Wat een waarheden en wat een gelul. Kan iedereen niet gewoon af en toe even zijn bek houden? Verplicht een dag stilte. Een dag stilte in de week. Gewoon om je even te bezinnen, je mobiel uit te zetten, het internet idem, en gewoon eens om je heen kijken: hoe gaat het met de mensen om me heen? Hoe gaat het met mezelf? Ben ik tevreden? Kunnen we voor mijn part zondag voor nemen.

Verplicht niks doen, is ook goed voor de creativiteit. Ik predik stilte. Ik ga er geen stichting voor oprichten. Het lespakket hoeft ook niet gemaakt te worden. Hou! Gewoon! Even! Je! Muil! Allemaal. Bedankt. :)

Verdulleme, het is niet voor niks dat ik zo weinig schrijf op dit weblog.

drie reacties